Artykuły do przedruku

Niektórzy gracze pewnie pamiętają rok 2007, w którym ukazała się niezwykle interesująca gra o tytule “Jericho”. Na pewno najwięksi fani hitów wśród gier komputerowych pamiętają tę pozycję dokładnie i w momencie czytania tego artykułu zakręci im się niejedna łza w oku. Ci, którzy nie mieli okazji zagrać, po przeczytaniu tego artykułu, być może udadzą się jeszcze do jakiegoś sklepu z klasyką i za kilkadziesiąt złotych ją nabędą. Gra potrafiła oddziaływać znacznie na wyobraźnię. Była kiedyś, a także aktualnie jest, jedyną w swym rodzaju. Z tego punktu widzenia warto sobie o niej wspomnieć.

Fabularną podstawą aplikacji jest nagłe ukazanie się gdzieś w Afryce tajemniczego miasta-widma. Nie było jednak podobne do setek innych. Nie była to wyłącznie plątanina domów i alejek, lecz także sfer czasu. Pomysłodawca gry Clive Barker zwraca uwagę na analogię do rosyjskich matrioszek, a zatem lalek ukrytych jedna wewnątrz drugiej. Miasto, które widać na pierwszym planie, chowa wewnątrz kolejne miasto, a to – jeszcze kolejne. Potem dalej, aż przebilibyśmy się do samego jego serca. A serce to zasiedlone jest przez wcielone zło. Wszystkie miasta wewnątrz pierwszego stanowią wycinek czasu, w którym wysłannicy ludzkości toczyli wielki bój z niezwyciężoną armią zła i zginęli. Jak bardzo nieograniczone perspektywy zostały wytworzone w kwestii projektowania poszczególnych elementów gry przez jej pomysłodawców? Jakże bardzo zróżnicowana oraz zadziwiająca mogła być opisywana tutaj gra?

W początkowych fragmentach prowadziło się drużynie doborowych żołnierzy. Im dalej podążali wewnątrz zastraszającego miasta, obierając tę charakterystyczną cebulkę z nowych warstw, tym bardziej cofaliśmy się w czasie. Trafialiśmy do poziomów, na jakich zapobiegając silnemu złu stawali np. żołnierze z okresów drugiej wojny światowej, okresu napoleońskiego czy starożytności… Ma się rozumieć na każdej sferze czasowej starcie wyglądała różnie. Każda faza była kompletnie nowym przeżyciem. Na twarz strwożonego amatora gier rzucano świeże, nieoczekiwane okropności w miarę przybliżania się do jądra prehistorycznego zła.

Brygada dzielnych wojaków, dana nam pod naszą opiekę, nie była złożona z typowych żołnierzy. Przeszli trening nie tylko wojskowy, lecz ponadto na płaszczyźnie osobliwości nadzmysłowych. Dowódca formacji jest telepatą. Zginął jednakże już podczas intra, jednak to akurat nim kierujemy w każdej akcji. Jego dusza przejmowała kontrolę nad innymi członkami grupy. Byli oni telekinetykami, jasnowidzami, albo po prostu byli, mówiąc wprost – magami miotającymi niezłymi zaklęciami. Umiejętności specjalne każdego żołnierza mogły być łączone. Wyłącznie w ten sposób w niejednych akcjach było zagwarantowane przejście dalej. Głównym celem “Jericho” było przeprowadzenie rozpoznania zagadkowego miasta oraz zwyciężenie schowanego tamże zła mocno grożącego wszystkim ludziom na świecie.

Ktoś, kto pomyślnie przeszedł całą grę, na pewno zapamięta ją na bardzo długo, chyba do końca życia. Oprawa graficzna i muzyczna była zachwycająca. Animowane efekty specjalne w dużym stopniu przywodziły na myśl najbardziej znakomite hity filmowe.