Artykuły do przedruku

Codziennie ktoś odkrywa, że ma w rodzinie alkoholika. Z reguły nie jest to odkrycie nagłe, najczęściej dochodzi się do niego stopniowo. Żony, mężowie, dzieci alkoholików przez lata domyślają się, że coś jest nie tak, że w normalnych rodzinach sytuacja powinna wyglądać nieco inaczej.

Często z obawy przed utratą rodziny, przed gniewem bliskich czy przed opinią otoczenia nie chcą zadawać niewygodnych pytań. W ten sposób alkoholizm rozwija się przy ich cichym przyzwoleniu.

Choroba alkoholowa nie zawsze oznacza, że osoba nią dotknięta jest regularnym bywalcem izby wytrzeźwień. Czasami tylko najbliższa rodzina wie o rozgrywającym się dramacie, a sam alkoholik jest wysoko postawioną, wykształconą osobą, która w środowisku zawodowym ma bardzo dobrą opinię.

Dlatego znajomi, przyjaciele bardzo się dziwią, kiedy taka osoba decyduje się na ośrodek terapii uzależnień. A dzieje się tak coraz częściej. Statystyki liczebności pacjentów takich ośrodków rosną z roku na rok.

Czy należy bić na alarm?

Wręcz przeciwnie. Nie oznacza to, że alkoholików jest coraz więcej (liczba ta prawdopodobnie utrzymuje się na w miarę stałym poziomie). Oznacza to, że coraz więcej ludzi podejmuje świadome decyzje o leczeniu. Ponieważ alkoholizm jest chorobą uleczalną. Możliwe jest prowadzenie normalnego życia, zarówno przez samych alkoholików, jak i przez ich rodziny, które również są dotknięte tą chorobą.

Terapia może trwać nawet kilkanaście miesięcy, a jej skuteczność w dużej mierze zależy od determinacji osoby chcącej wyzdrowieć. Niestety, do skutecznej terapii nikogo nie uda nam się zmusić.